Vrijdag 13 november 2015, een bizarre dag

Dit verhaal gaat over mijn vrijdag 13 november 2015. Ik weet: die dag ging helemaal niet over mij. Die dag ging over heel veel andere mensen. Toch, ik had behoefte om over mijn herinnering te schrijven en daar rolde dit verhaal uit. Ik twijfelde of ik het online moest zetten, want ik had het vooral voor mezelf geschreven. Totdat ik dacht: waarom twijfel ik? Voor mij is het niet geheim en ik vind het fijn om erover te praten. En als je het niet wilt lezen, dan niet, evenveel liefde. 

Zoals ieder jaar was november 2015 een drukke maand wat betreft concerten. De meeste én beste concerten zijn altijd in het najaar. Vorig jaar ging ik onder andere naar Stereophonics in Paradiso, Editors in de HMH en Oscar and the Wolf, ook in de HMH. En dat concert was op vrijdag 13 november 2015.

Ik ken Oscar and the Wolf via 3fm, een radiozender waar ik veel artiesten ‘ontdek’. Toch ging ik niet direct veel naar de band luisteren. Blijkbaar trok het niet genoeg mijn aandacht. Opeens werd er een concert van ze aangekondigd in de HMH, een grote zaal. Huh? Staat die band in de HMH? Wat heb ik gemist?

Mijn interesse was gewekt en nu snap ik niet meer waarom de band eerst mijn aandacht niet trok. Wat is dit gaaf! Oscar and the Wolf is toen in heel korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Natuurlijk kocht ik een kaartje voor het concert. Nét op tijd, want een dag later was het uitverkocht.

Het was vrijdagmiddag, 13 november 2015, en ik reisde in mijn eentje met de trein naar Amsterdam. Ik weet nog goed dat ik twee chatgesprekken voerde. Het eerste was met de jongen met wie ik toen twee dates had gehad en het tweede was met een van mijn liefste vriendinnen. Het eerste gesprek was hilarisch. Het tweede gesprek was verschrikkelijk. Ze vertelde dat een oud-klasgenootje van me in coma was geraakt. Hij zou nooit meer wakker worden. Ik schrok me kapot. Wat ongelofelijk kut en oneerlijk. (Hoe dit allemaal zit is een lang verhaal, misschien voor een andere keer.) Ik vertel het nu om mijn emoties te schetsen. Want hoe kon ik nu nog genieten van een concert?

Ik knuffelde de vrienden met wie ik in Amsterdam had afgesproken en we hadden het er even over. Daarna probeerde ik het te vergeten, want ik kon er op dat moment niets mee. Dat lukte een beetje. Af en toe dacht ik opeens aan die oud-klasgenoot en dan schrok ik weer. Dan werd ik boos en verdrietig. ‘Focus Mies, dit is een ontzettend gaaf concert’, dacht ik dan. Want ja, dat was het: een geweldig concert. Bazart stond in het voorprogramma en dat was tof. Oscar and the Wolf maakte er vervolgens een onwijze show van. Ze hadden alle mogelijke tierelantijntjes uit de kast getrokken en speelden alsof hun leven ervan afhing.

Oscar and the Wolf, sharing the love

Het was gelukt: ik had grotendeels van het concert kunnen genieten. Het optreden van Oscar and the Wolf was (en is) een van mijn favorieten van het jaar. Met het confetti nog in onze beha’s liepen mijn vriendin en ik naar haar auto.

En toen hoorden we het nieuws op de radio.

Terwijl wij stonden te dansen op Oscar and the Wolf in de HMH, werd er vijfhonderd kilometer verderop, in een andere concertzaal, een terroristische aanslag gepleegd.

Er werden die avond honderddertig mensen vermoord in Parijs, van wie 89 mensen in de Bataclan. Hoe en wat precies zal ik hier niet herhalen. Dat weten jullie vast. Het lukt me ook niet goed om dit gevoel op te schrijven. Dit is verschrikkelijk. Dit is eng. Dit is onnodig. En zo kan ik nog doorgaan, maar ondertussen kan ik het niet omvatten in woorden.

De Bataclan is qua grootte vergelijkbaar met Paradiso, een concertzaal waar ik heel graag kom. Het concert in Parijs was van Eagles of Death Metal, een band die ik een paar keer met veel plezier live zag spelen.

Nooit raakte een terroristische aanslag mij harder dan die avond. Wat als de Islamitische Staat niet de Bataclan, maar de Heineken Music Hall had uitgekozen?

Dit is hypocriet om te zeggen en het ligt véél ingewikkelder dan dat. Dat weet ik, dat besef ik. Maar die vraag hierboven vind ik ontzettend eng. Een vriendin was die avond in Parijs en deed verslag via sociale media. Nooit eerder kwam een terroristische aanslag zo dichtbij.

Ik besefte dat het echt was. En dat ik op moet letten. Maar ik besefte ook dat ik lief wil hebben. En dat ik me nooit door zoiets wil laten tegenhouden. Ik wil zonder angst naar concerten kunnen gaan.

Want live muziek is een van de mooiste dingen die er bestaan.

Over iets meer dan drie weken mag ik weer naar Oscar and the Wolf. De band is inmiddels zo groot dat ze stadions vullen in België, maar nu komen ze naar Paradiso. Dat zal een bijzondere en leuke avond zijn, maar ook een avond met een dubbel gevoel. Ik zal ongetwijfeld even om me heen kijken, ‘op zoek’ naar mensen met enorme geweren. Dat doe ik, sinds een jaar geleden, bij elk concert wel een keer. Maar echt bang? Dat ben ik gelukkig niet.

4 gedachten over “Vrijdag 13 november 2015, een bizarre dag

  1. Iris

    Getsie het vervelende nieuws van een oud-klasgenootje en dan ook nog die aanslag. Wat heb je het goed verwoord. Ook goed dat je het online zet, mensen mogen best weten wat er speelt. Ik vind het zo knap van je dat je je plezier in concerten niet laat bederven. Top stuk! Heeeul veel liefs.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *