Ben jij niet hetero dan?

Vandaag is het #ComingOutDay. De afgelopen jaren dacht ik elke keer op deze dag: zal ik er ook maar eens iets over zeggen dan? En telkens doe ik het niet: ach, laat maar. Nu doe ik het toch – niet omdat ik mijn verhaal nou zo interessant vind, maar omdat het jullie misschien iets leert of je inspireert. En dat is veel waard.

Ook vandaag kom ik niet echt uit de kast, want voor m’n gevoel heb ik nooit echt in een kast gezeten. Of nouja, jawel. Voor mezelf.

Ik nam namelijk altijd aan dat ik hetero was, want ik vond jongens aantrekkelijk. Vond ik meisjes ook leuk? Mwah, neh, misschien? Soms? Ik was iemand die altijd bang was haar echte eigen mening te vormen en uiten. In plaats daarvan nuanceerde ik mijn mening in de richting van mijn omgeving. En die was altijd heteronormatief. Daardoor stond ik weinig stil bij die vragen over m’n geaardheid.

Nu besef ik: in een heteronormatieve omgeving was voor mijn gevoel geen ruimte om het antwoord op deze vragen te ontdekken. En al mijn omgevingen waren heteronormatief (vaak zelfs homofoob): school, universiteit, vrienden, familie… allemaal. Als ik eens iets zei dat ook maar in de richting van “vallen op een meisje” ging, werd ik gek aangekeken, of niet serieus genomen. En dan dacht ik: haha ja het zal ook wel, wat ouwehoer ik ook weer, laat maar. 

Nu denk ik dat gelukkig niet meer, met dank aan twee dingen: ten eerste mijn eigen hoofd, die steeds meer zichzelf vindt en zichzelf durft te zijn; ten tweede mijn omgeving, die steeds meer niet-heteronormatief wordt. Ik omring me steeds meer met mensen bij wie ik me meer thuis voel. Die omgeving vond ik de afgelopen jaren vooral online, en wat ben ik daar toch een potje blij mee zeg!

Mijn geaardheid is dus, ook voor mezelf, al lang geen geheim meer. Ik praat er open en eerlijk over, maar: alleen áls het er toevallig over gaat en als ik me veilig voel. Ik heb er nog nooit “een momentje voor gepakt”. En dat doe ik nu toch maar wel eens, want misschien herkennen mensen zich er wel in. Daarnaast probeer ik te denken, nee – te weten, dat ik het waard ben ook een plekje in te nemen.

Het zou goed kunnen dat je nu verbaasd bent: wat? Ben jij niet hetero dan? Ik dacht van wel, huh.

Kijk. Dat is dus een perfect voorbeeld van heteronormatief denken. En het is niet erg, ik neem het je niet kwalijk, maar sta er even bij stil. En neem dan je verantwoordelijkheid.

“Maar Michelle, wat ís je geaardheid dan?” vraag je je misschien toch af. Er valt een en ander te zeggen over iemand vragen naar hun geaardheid, maargoed, één ding tegelijk. Dus, sure, ik zal eens antwoord geven. Komt ‘ie hoor:

Ik weet het niet. Echt, ik zou het niet weten. Maar gelukkig ook weer wel. Dat zit zo:

Ik weet niet precies welk “labeltje” bij me past. Ik weet alleen vrij zeker dat “hetero” het niet is. Dus, tsja, ben ik dan bi? Queer? Het plusje in de afkorting LGBTQIAP+? Ik weet het niet precies. Soms probeer ik het uit te zoeken, maar meestal denk ik: boeiend, ik merk het vanzelf wel. Ik weet welke mensen ik wel of niet leuk vind en ik weet dat die allerlei genderidentiteiten kunnen hebben. Denk ik. Eh… 

Ik accepteer nu dus dat ik het niet precies weet, maar dat is niet altijd zo geweest. Toen ik steeds vaker realiseerde dat het label “hetero” niet bij me past, werd ik daar best gestrest van. Wat nu? Welk labeltje dan wel? O grut ik moet een labeltje, anders weet ik niet waar ik aan toe ben. Moet ik nu op onderzoek uit? Maar jeetje hoe dan? En wanneer dan?

Soms ben ik echt wel benieuwd naar antwoorden op die vragen, want het gaat toch zeg maar over je identiteit, maar ondertussen heb ik bedacht dat ‘ik weet het niet precies’ en ‘boeiend, ik zie wel’ ook gewoon prima zijn.

Heb ik nog een boodschap? Ja, zo veel. Dit is er eentje: wees je bewust van je eventuele heteronormatieve denkpatroon. Neem niet automatisch aan dat iemand hetero is totdat je eventueel hoort dat dat niet zo is. (Hetzelfde geldt trouwens ook voor bijvoorbeeld genderidentiteit.) Zolang die aannames zo sterk blijven bestaan, blijven mensen die niet hetero zijn zich anders/onveilig/niet welkom voelen en moeten we elke keer weer uit een kast komen.

Heteronormatief denken zit er, in ieder geval bij mij, behoorlijk diep in – ik ben ten slotte opgegroeid in zulke omgevingen. Ik geef mezelf daar dan ook niet volledig de schuld van, maar – en dit is belangrijk – nu ik meer leer over hoe het wel zit (en jij wellicht ook bij het lezen van dit verhaal) ben ik wél verantwoordelijk voor mijn gedachtepatroon en het veranderen ervan. Ik hoop dat jij die verantwoordelijkheid ook voelt.

2 gedachten over “Ben jij niet hetero dan?

  1. Iris

    Goed dat je het opschrijft lieverd! Weet je dat hele labeltjes gedoe is gewoon stom, waarom moet je perse het een of het ander zijn. Lekker doen waar jij je goed bij voelt en inderdaad: je ziet het vanzelf wel! <3

    Reageren
    1. Michelle Bericht auteur

      Dankjewel! En, tsja, labeltjes. Ik kan er kilo’s woorden over schrijven, maar kort gezegd kunnen labels erg fijn en comforting zijn. Maar in veel gevallen ook totaal niet. Zolang je ze maar alleen aan jezelf geeft, als je dat wilt, en nooit aan anderen.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *