Vrijdag 13 november 2015, een bizarre dag

Dit verhaal gaat over mijn vrijdag 13 november 2015. Ik weet: die dag ging helemaal niet over mij. Die dag ging over heel veel andere mensen. Toch, ik had behoefte om over mijn herinnering te schrijven en daar rolde dit verhaal uit. Ik twijfelde of ik het online moest zetten, want ik had het vooral voor mezelf geschreven. Totdat ik dacht: waarom twijfel ik? Voor mij is het niet geheim en ik vind het fijn om erover te praten. En als je het niet wilt lezen, dan niet, evenveel liefde. 

Zoals ieder jaar was november 2015 een drukke maand wat betreft concerten. De meeste én beste concerten zijn altijd in het najaar. Vorig jaar ging ik onder andere naar Stereophonics in Paradiso, Editors in de HMH en Oscar and the Wolf, ook in de HMH. En dat concert was op vrijdag 13 november 2015.

Ik ken Oscar and the Wolf via 3fm, een radiozender waar ik veel artiesten ‘ontdek’. Toch ging ik niet direct veel naar de band luisteren. Blijkbaar trok het niet genoeg mijn aandacht. Opeens werd er een concert van ze aangekondigd in de HMH, een grote zaal. Huh? Staat die band in de HMH? Wat heb ik gemist?

Mijn interesse was gewekt en nu snap ik niet meer waarom de band eerst mijn aandacht niet trok. Wat is dit gaaf! Oscar and the Wolf is toen in heel korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Natuurlijk kocht ik een kaartje voor het concert. Nét op tijd, want een dag later was het uitverkocht.

Het was vrijdagmiddag, 13 november 2015, en ik reisde in mijn eentje met de trein naar Amsterdam. Ik weet nog goed dat ik twee chatgesprekken voerde. Het eerste was met de jongen met wie ik toen twee dates had gehad en het tweede was met een van mijn liefste vriendinnen. Het eerste gesprek was hilarisch. Het tweede gesprek was verschrikkelijk. Ze vertelde dat een oud-klasgenootje van me in coma was geraakt. Hij zou nooit meer wakker worden. Ik schrok me kapot. Wat ongelofelijk kut en oneerlijk. (Hoe dit allemaal zit is een lang verhaal, misschien voor een andere keer.) Ik vertel het nu om mijn emoties te schetsen. Want hoe kon ik nu nog genieten van een concert?

Ik knuffelde de vrienden met wie ik in Amsterdam had afgesproken en we hadden het er even over. Daarna probeerde ik het te vergeten, want ik kon er op dat moment niets mee. Dat lukte een beetje. Af en toe dacht ik opeens aan die oud-klasgenoot en dan schrok ik weer. Dan werd ik boos en verdrietig. ‘Focus Mies, dit is een ontzettend gaaf concert’, dacht ik dan. Want ja, dat was het: een geweldig concert. Bazart stond in het voorprogramma en dat was tof. Oscar and the Wolf maakte er vervolgens een onwijze show van. Ze hadden alle mogelijke tierelantijntjes uit de kast getrokken en speelden alsof hun leven ervan afhing.

Oscar and the Wolf, sharing the love

Het was gelukt: ik had grotendeels van het concert kunnen genieten. Het optreden van Oscar and the Wolf was (en is) een van mijn favorieten van het jaar. Met het confetti nog in onze beha’s liepen mijn vriendin en ik naar haar auto.

En toen hoorden we het nieuws op de radio.

Terwijl wij stonden te dansen op Oscar and the Wolf in de HMH, werd er vijfhonderd kilometer verderop, in een andere concertzaal, een terroristische aanslag gepleegd.

Er werden die avond honderddertig mensen vermoord in Parijs, van wie 89 mensen in de Bataclan. Hoe en wat precies zal ik hier niet herhalen. Dat weten jullie vast. Het lukt me ook niet goed om dit gevoel op te schrijven. Dit is verschrikkelijk. Dit is eng. Dit is onnodig. En zo kan ik nog doorgaan, maar ondertussen kan ik het niet omvatten in woorden.

De Bataclan is qua grootte vergelijkbaar met Paradiso, een concertzaal waar ik heel graag kom. Het concert in Parijs was van Eagles of Death Metal, een band die ik een paar keer met veel plezier live zag spelen.

Nooit raakte een terroristische aanslag mij harder dan die avond. Wat als de Islamitische Staat niet de Bataclan, maar de Heineken Music Hall had uitgekozen?

Dit is hypocriet om te zeggen en het ligt véél ingewikkelder dan dat. Dat weet ik, dat besef ik. Maar die vraag hierboven vind ik ontzettend eng. Een vriendin was die avond in Parijs en deed verslag via sociale media. Nooit eerder kwam een terroristische aanslag zo dichtbij.

Ik besefte dat het echt was. En dat ik op moet letten. Maar ik besefte ook dat ik lief wil hebben. En dat ik me nooit door zoiets wil laten tegenhouden. Ik wil zonder angst naar concerten kunnen gaan.

Want live muziek is een van de mooiste dingen die er bestaan.

Over iets meer dan drie weken mag ik weer naar Oscar and the Wolf. De band is inmiddels zo groot dat ze stadions vullen in België, maar nu komen ze naar Paradiso. Dat zal een bijzondere en leuke avond zijn, maar ook een avond met een dubbel gevoel. Ik zal ongetwijfeld even om me heen kijken, ‘op zoek’ naar mensen met enorme geweren. Dat doe ik, sinds een jaar geleden, bij elk concert wel een keer. Maar echt bang? Dat ben ik gelukkig niet.

Dit is een konijnenboek

1

Een paar weken geleden vond ik dit “boek” bij mijn ouders, ergens in een verhuisdoos. Ik schreef het toen ik in groep 2 zat en mijn schrijfskills waren al fantastisch. Nee maar echt. Oké, niet echt, maar dit is zo schattig! Ik begon vaak vol enthousiasme aan iets creatiefs, maar het kostte enorm veel energie (perfectionist, zelfs toen ik 5 was al) en mijn geduld raakte meestal al snel op. Dat zie je ook in dit boekje…

Lees verder

10x Leuke dingen #20: lieve bloggers, Miesemuts en animatieliefde

Kop2

Hoi! Kennen jullie me nog? Terwijl ik door alle drukte geen tijd of geen puf heb om te bloggen, maak ik wel allerlei leuks mee. Dat zorgt er juist voor dat ik het bloggen soms best wel mis! Hoe dan ook, ik heb weer tien leuke dingen verzameld, waaronder iets met een zeer dubbel gevoel. Ik maakte het namelijk uit met Meneer Beer…

Lees verder

Kattencafé Op z’n Kop, binnenkort in Groningen!

Op zn kop

Afgelopen zaterdag bereikte dit nieuws mij via Twitter en ik werd even helemaal gek. Een kattencafé. In Groningen. ARE YOU FOR REAL? Are you kitten me right meow? Dit vind ik dus echt zó leuk. Hier vind je alvast de website, maar blijf ook nog even hier hangen! Ik vertel je wat meer over het café en eigenaresse Hielkje en ik laat je de crowdfundingsactie zien. En… misschien is er wel een meeting op komst?

Lees verder

Recept: de pinda kikkererwten hemel

IMG_4342

Wauw, dat is wel de meest cheesy receptnaam die ik ooit bedacht heb. Een hemel met kikkererwten? Ja, blijkbaar, want deze maaltijd smaakt echt als de hemel. WAUW. Ik heb het nu toch zeker vijf keer gemaakt en elke keer was het lekkerder. Vandaag deel ik eindelijk het recept! Dit gerecht heeft een basis van rijst, kikkererwten, sperziebonen en een semi-pittige pindasaus met gember. En, hoezee, het is vegan en mega makkelijk klaar te maken!

Lees verder

Ik heb mijn reis geboekt: ik ga naar Noorwegen!

Schermafbeelding 2015-11-01 om 21.03.57

De Hurtigruten route. Al jaren droom ik er van en al jaren wil ik hem afleggen. Ik spaarde geld en gaf het weer uit. Ik boekte steeds niet en stelde het tot twee keer toe een jaar uit. Maar ik heb het eindelijk gedaan: ik heb geboekt! In februari vlieg ik naar Bergen en vanaf daar ga ik de hele kust van Noorwegen zien. Hopelijk hoort het Noorderlicht daarbij.

Lees verder

Verliefd op Terschelling

Kop

‘Zullen we een weekendje naar Terschelling en daar gaan paardrijden?’ – ‘Ja leuk, doen we!’ Zo ging het gesprek ongeveer, lekker makkelijk. We boekten meteen en een paar weken later was het zover: op naar Terschelling! Spoiler alert: ik ben verliefd.

Lees verder

10x Leuke dingen #19: Terschelling, lui eten en een konijn

Al een eeuwigheid heb ik weer tien leuke dingen verzameld en nu zet ik ze eindelijk op ‘papier’! Ik heb het behoorlijk druk momenteel, dus helaas is mijn blog iets stiller. Ik doe mijn best! Vandaag laat ik je weten of mijn plant nog leeft, vertel ik over Terschelling (daar ga ik vandaag heen!) en verbreek ik het met-een-knuffel-slapen taboe, als die al bestond. Enjoy! 

1. Allereerst zeer cruciale info: mijn plant leeft nog!!1 In mijn vorige Leuke dingen vertelde ik je dat ik een plant heb gekocht. Dat is alweer zo’n twee maanden geleden. Woah.

2. Tijd voor een muziekje! Er komt zoveel toffe muziek uit en ik wilde eerst Wild van Troye Sivan laten zien/horen. Misschien komt hij later nog eens wat uitgebreider langs, want Troye is echt te leuk. Maar ik ga nu toch voor iets anders! Stereophonics. Over een paar weken zie ik ze ein-de-lijk weer live en het nieuwe album is uit. En eigenlijk is een van de singles, C’est la vie, nu pas ‘geland’ bij me. Waarom is dit geen enorme hit?! Zo heerlijk! Het liedje begint trouwens pas na ruim een minuut.

Lees verder

Tag: 15 vragen die niemand je stelt

Een poosje geleden alweer werd ik getagd door Sas. Haar tag kun je hier lezen! Ik beantwoord 15 vragen ‘die niemand je stelt’. Behalve vandaag dus… deuren van mijn kledingkast, kauwen op pennen, jatten in hotels, padvinders en traptreden tellen. Lees mee!

Oh en als bonus, omdat deze tag vrij kort is, tussendoor wat geniale GIFjes, waaronder de beste die ik de laatste maanden heb gezien! En dit:

Schermafbeelding 2015-09-22 om 21.02.08Deze foto heeft helemaal niets met deze tag te maken, maar ach, het breekt zo lekker de tekst. Afgelopen maandag heb ik kalfjes geknuffeld! 

Lees verder

Lowlands 2015: opnieuw verliefd op dit festival

kop

Hè, wat? Lowlands was een maand geleden al? Jahaa, weet ik. Maar als ik over Haldern pop schrijf, dan ook een stukje over Lowlands! Toch leuk voor later enzo. En dit weekend op Lowlands was weer compléét anders dan het weekend ervoor op Haldern pop. Kijk maar naar fotootjes en lees mee met ieniemienie concertreviews!

Lees verder